Υπήρχε μια γυναίκα (2012-2015)

•13.08.2015 • Σχολιάστε

«Η μεγαλύτερη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάληλη στιγμή»

Νίτσε

«Τhis is the sound of the golden age, this is the sound of our rage»

The Mob

«Το τέλος είναι σημαντικό για όλα τα πράγματα»

Ghost Dog

Η Sabrota δεν έχει πλέον λόγο ύπαρξης. Από τον Οκτώβρη του 2012, μάζευε τα κομμάτια της και τα έκανε λόγο, μοιράζοντας από εδώ και από εκεί την ατομικότητα της. Η όμως Sabrota πιστεύει ότι ο αφανισμός μας προστατεύει από τον όλεθρο της συνήθειας και συμπαθεί απόλυτα όσους/όσες πεθαίνουν νέοι/ες, ελεύθεροι/ες και ωραίοι/ες και το σημαντικότερο, χωρίς λόγο. Aυτό επέλεξε και για την εαυτή της.

Για την μυθολογία του όλου πράγματος, όλα τα κείμενα υπό την ετικέτα «Σκέψεις» θα αυτοεκδοθούν σε βιβλίο.Η Sabrota εφεξής θα υπάρχει μόνο σαν αρχείο. Ωστόσο μιας και τίποτα δεν τελείωσε… τα ξαναλέμε… Ίσως…

ΜΕ ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΟΥΜΕ!

Sabrota

(για την καταγραφή: Karl Axegrinder)

Για την ολοκληρωτική καταστροφή

•17.07.2015 • Σχολιάστε

A-city-in-ruins-METROΘέλω να γίνω σαμποτέρ κάθε έκφανσης δημιουργίας, κάθε ομορφιάς, κάθε τέχνης. Να ανατινάξω όλες τις γκαλερί και τις βιβλιοθήκες, τα πολιτιστικά μνημεία, να χύσω πάνω σε πτυχιακές που έγιναν με κόπο, να διαστρέψω κάθε έννοια κοινωνικής συνοχής, κάθε δικτατορία του έμφυλου, να καταστρέψω το εμπόρευμα που λέγεται χαρά, το ψέμα που λέγεται χαμόγελο, την εικόνα της ευτυχίας και της υγείας, την σοβαρότητα και τον επαγγελματισμό, την καθαριότητα, την κανονιστική δικτατορία της λογικής. Να φτύσω στον τάφο της επανάστασης, να χέσω στα σύμβολα και στα βιβλία της, να βεβηλώσω τους τάφους των ηρώων της. Τιποτένια προδότρια κάθε ιδέας, άεργο παράσιτο στις δομές των κοινωνιών. Τελικά να κάνω σαμποτάζ σε οτιδήποτε προάγει την ελπίδα μόνο και μόνο για τον λυτρωτικό πόθο της καταστροφής χωρίς να έχω να προτείνω κάτι. Να λάμψει αυτοστιγμεί το μηδέν και να αφανιστεί πυρακτωμένο στις αντιφάσεις και στα ντραγκς του. Δημιουργήστε λοιπόν, δημιουργήστε για να έχω να καταστρέφω!

Νους τοξικός εν σώματι τοξικό

•17.07.2015 • Σχολιάστε

illegal-drugs-650x01Ναι, είναι πολιτική πρόταση, είναι πολιτική αθεΐα που ακυρώνει την ιερότητα του σώματος, καταργεί τον θεό, το καθ΄εικόνα και ομοίωση, καταργεί τον ναό που έχει χτιστεί πάνω στο σώμα. Καταργεί την παραγωγή μαζί με την εικόνα της ροζιασμένης γροθιάς του εργάτη.

Επικυρώνει απλά το αναντικατάστατο του ότι κάποιες/οι απλά δεν θέλουν να παράγουν, γιατί εκεί πάει το θέμα και εκεί είναι που κομμουνισμός και καπιταλισμός συνάδουν. Δεν δέχονται την μη παραγωγή, απλά ο καπιταλισμός είναι πιο αβαντγκαρντίλα γκαλερί και βάζει και το εμπόρευμα και ο κομμουνισμός δεν μπορεί να κατανοήσει την ανάγκη που ιλλεγκαλισμού, αλλά αυτού του ιλλεγκαλισμού που είναι βαθιά ηδονιστικός.

Άλλες σπάνε φαρμακεία και άλλες τράπεζες, αλλάζει απλά το αντικείμενο της απαλλοτριωσης.

Υπάρχει άμεση ανάγκη για την δημιουργία της Τοξικής Διεθνούς, όπου εμείς τα φαντασιακά υποκείμενα του πόθου και της αεργίας, θα μεταδομούμε την τοξικότητα μας σε ότι μας καβλώσει. Στην στείρα κριτική των ταξικών αδερφών μας (ΜΠΛΙΑΧΧΧ) απλά κάνουμε τράκα λεφτά και αυτό το τραβάμε με κάμερα για το αρχείο της Διεθνούς…

Για έναν καβλωτικό τερρορισμό!

Ξύπνημα

•17.07.2015 • Σχολιάστε

lust03Πριν από λίγο άνοιξα τα μάτια μου και άλλη μια τοξικοτητα διαγραφόταν μπροστά μου. Αργά ανασηκώνεται το στήθος μου, από κάτω η φαμπρικα βαριά και με άμμο από τις καταχρήσεις (κάποια μυθολογία που «πρέπει» να κρατηθεί). Η γκριζάδα της μέρας πέρα από περιγραφική απλοποιεί τα πράγματα αλλά και τα χαώνει συναισθηματικά.

Δεν λέω να σηκωθώ, δεν βρησκω λόγο ακόμα, οπότε κάνω καφέ νοητά, στρίβω τσιγάρο νοητά, πίνω μια γουλιά καφέ και τσιγάρου νοητά και μου περιγράφω ασήμαντες λεπτομέρειες σχετικά με τον διάκοσμο της μέρας που δεν με πολυνοιάζει να δω.

Οι κωλοφωνές απέξω με γειώνουν. Τοξικές μέρες πανε και έρχονται, καταστάσεις εναλλάσσονται ή έτσι νομίζουν. Κουζίνες παρασκευάζουν την φαή των προλεταρίων και όχι μόνο, οι ερωτήσεις έρχονται με το ταχυδρομείο και στοιβάζονται μαζί με τους απλήρωτους λογαριασμούς, τα τσιγάρα και τα λεφτά τελειώνουν γρήγορα, οι γεροπάνκηδες κάνουν ουρά έξω από τα μουσεία και τις γκαλερί για να δοκιμάσουν την τύχη τους σαν εκθέματα, εγώ όμως, μπορώ απλά να ζητήσω μια αγκαλιά;

Mία από της ιστορίες της οδού Ζάναξ

•17.07.2015 • Σχολιάστε

09_dsc_0686Τα μακρόσυρτα γέλια μας, σαν τρένα διασχίζουν το δωμάτιο, είναι οι πληρωμές θανάτων της επόμενης μέρας. Δεν έχεις λεφτά, έτσι πληρώνεις με ακάλυπτες επιταγές χρόνου, όπου δηλαδή περνάει το σκαμμένο σου μούτρο, αλλιώς κάνεις τράκα ή απλά ψοφάς και σε τρώνε τα σκουλήκια. Η βροχή ωστόσο παραμένει η πλέον αληθινή μουσική.

(στο σπίτι της οδού Ζάναξ)

Η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου

•17.07.2015 • Σχολιάστε

imagesΗ φιλοσοφική μου αφήγηση ξεκινά από τον θάνατο, άλλωστε η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου. Ακόμα και ο Καμύ που ήταν εντελώς αντίθετος με την αυτοκτονία, στον «Μύθο Του Σίσυφου» έγραψε ότι «το μόνο φιλοσοφικό ερώτημα που υπάρχει, είναι η αυτοκτονία».

Ο θάνατος επίσης είναι το ψυχοβίωμα μου, και φυσικά σε αυτήν την περίπτωση δεν αναφέρομαι στον βιολογικό. Μικροί θάνατοι, καθημερινοί, είναι που οδηγούν στον βιολογικό και αυτούς τους θανάτους εννοώ.

Τότε είναι που καταφεύγω στην ζεστή και απελευθερωτική αγκαλιά του Μηδενός, προσπαθώντας να αποδομήσω την ανθρώπινη εμπειρία και να δημιουργήσω μια απόλυτη κατάφαση για το τέλος, μια διαφυγή. Τελετουργική κάθαρση από την εμβόλιμη σαπίλα του υπάρχοντος. Η ψυχεδέλεια τσακίστηκε, δεν μένει κάτι άλλο πλέον από το τίποτα! Αδιάφορη μου είναι η καταστροφή που έχει μετα-καταστροφικούς στόχους, αντίστοιχους με τους ρώσους νιχιλιστές. Δεν πρόκειται να υπάρξει τέτοιος κόσμος ακόμα και μετά από ολοκληρωτική καταστροφή του παρόντος. Η ανθρώπινη διαλεκτική έχει το στίγμα του Κάιν. Καμία ελπίδα, το κουφάρι του παλιού δεν μπορεί να γεννήσει τα βλαστάρια του καινούργιου.

Ποθώ τον ακριβό δρόμο του αφανισμού. Να αρνηθώ να συναινέσω εντελώς σε μια πραγματικότητα που δεν την κατανοώ και ούτε θέλω να είμαι μέρος της, μια πραγματικότητα που με ξεσκίζει, μια πραγματικότητα μη-φαντασιακή, μικρόπνοη, δολοφόνο κάθε παιδικότητας και αυθορμητισμού. Προσπαθώ να προετοιμάσω την εαυτή μου και ταυτόχρονα να ερωτευτώ με τελειωτικό πάθος τα συντρόφια του τώρα. Κάπου ανάμεσα, ψυχεδέλεια και κόσμοι που στήνω όσο/όποτε μπορώ και που τους διαλύω λίγο μετά ή αυτοδιαλύονται.

Για επίλογο λοιπόν, και πριν συρθώ ικετεύοντας την «ζωή» για έλεος, επιζητώ την εκρηκτική διαδικασία της κατάργησης του πραγματιστικού παντός για να μπορέσει να αναπνεύσει (για κλάσματα δευτερολέπτου έστω) το ένα, το μοναδικό αγνό μου κομμάτι, αυτή η κατακαμένη ατομικότητα που επιζητά είτε την επιστροφή στην μήτρα και το reset -πράγμα αδύνατο-, είτε την απολυτότητα μιας επιλογής που θα με φέρει αντιμέτωπη με το μεγαλύτερο σύνορο της ανθρώπινης εμπειρίας! Θέλω να κοιτάξω κατάματα το πιο καθαρό κομμάτι της όποιας (έστω σκαιάς και άρρωστης) διανόησης μου και μαζί του να τρέξω εκεί που ο τρόμος δεν θα έχει καμία εξουσία. Δεν είμαι του κόσμου τούτου και τον περιφρονώ με όλη μου την ύπαρξη φτύνοντας του με αηδία το πιο τοξικό μου σάλιο!

(Παλιό κείμενο, κάποιων μηνών, απλά για την καταγραφή)

Το μίσος

•17.07.2015 • Σχολιάστε

100288-224456Το μισος ειναι κατι πολυ παραπανω απο αυτο που οι παπαδες θα ηθελαν να πιστεψουμε. Το μισος απαιτει σεβασμο προς τα υποκειμενα του, δημιουργειται μια διαλεκτικη εκει που εξισωνει το υποκειμενο του μισους με εκεινον/η που μισει. Η περιφρονηση απο την αλλη ειναι το πιο εξευτελιστηκο συναισθημα για τα υποκειμενα του, καθως τα καταβαραθρωνει στον πιο σκαιο υπονομο ανυπαρξιας! Το μισος ειναι ανεστραμενος ερωτας και ακομα και η καταστροφη που δημιουργει ειναι πραξη σεβασμου, ειναι ανυψωση. Η περιφρονηση αφαιρει καθε ανθρωπινη ιδιωτητα απο τα υποκειμενα της, καθιστωντας τα ανυπαρκτα. Δεν μισω την ανθρωποτητα. Την περιφρονω με την πιο τοξικη μου περιφρονηση, την εξαφανιζω απο τα νοητικα μου υψηπεδα, την καταρακωνω στο επιπεδο της μη υπαρξης. Την εξαϋλωνω με την αποστροφη μου ενω στο μυαλο μου ακουω τον αγαπημενο Φρειδερικο να μου λεει: αδερφε μου, προσεχε. Οι εχθροι σου να ειναι αξιομισητοι/τες και οχι αξιοπεριφρονητοι/τες. Τετοιο ειναι το μηδεν μου!