Υπήρχε μια γυναίκα (2012-2015)

•13.08.2015 • Σχολιάστε

«Η μεγαλύτερη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάληλη στιγμή»

Νίτσε

«Τhis is the sound of the golden age, this is the sound of our rage»

The Mob

«Το τέλος είναι σημαντικό για όλα τα πράγματα»

Ghost Dog

Η Sabrota δεν έχει πλέον λόγο ύπαρξης. Από τον Οκτώβρη του 2012, μάζευε τα κομμάτια της και τα έκανε λόγο, μοιράζοντας από εδώ και από εκεί την ατομικότητα της. Η όμως Sabrota πιστεύει ότι ο αφανισμός μας προστατεύει από τον όλεθρο της συνήθειας και συμπαθεί απόλυτα όσους/όσες πεθαίνουν νέοι/ες, ελεύθεροι/ες και ωραίοι/ες και το σημαντικότερο, χωρίς λόγο. Aυτό επέλεξε και για την εαυτή της.

Για την μυθολογία του όλου πράγματος, όλα τα κείμενα υπό την ετικέτα «Σκέψεις» θα αυτοεκδοθούν σε βιβλίο.Η Sabrota εφεξής θα υπάρχει μόνο σαν αρχείο. Ωστόσο μιας και τίποτα δεν τελείωσε… τα ξαναλέμε… Ίσως…

ΜΕ ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΟΥΜΕ!

Sabrota

(για την καταγραφή: Karl Axegrinder)

Για την ολοκληρωτική καταστροφή

•17.07.2015 • Σχολιάστε

A-city-in-ruins-METROΘέλω να γίνω σαμποτέρ κάθε έκφανσης δημιουργίας, κάθε ομορφιάς, κάθε τέχνης. Να ανατινάξω όλες τις γκαλερί και τις βιβλιοθήκες, τα πολιτιστικά μνημεία, να χύσω πάνω σε πτυχιακές που έγιναν με κόπο, να διαστρέψω κάθε έννοια κοινωνικής συνοχής, κάθε δικτατορία του έμφυλου, να καταστρέψω το εμπόρευμα που λέγεται χαρά, το ψέμα που λέγεται χαμόγελο, την εικόνα της ευτυχίας και της υγείας, την σοβαρότητα και τον επαγγελματισμό, την καθαριότητα, την κανονιστική δικτατορία της λογικής. Να φτύσω στον τάφο της επανάστασης, να χέσω στα σύμβολα και στα βιβλία της, να βεβηλώσω τους τάφους των ηρώων της. Τιποτένια προδότρια κάθε ιδέας, άεργο παράσιτο στις δομές των κοινωνιών. Τελικά να κάνω σαμποτάζ σε οτιδήποτε προάγει την ελπίδα μόνο και μόνο για τον λυτρωτικό πόθο της καταστροφής χωρίς να έχω να προτείνω κάτι. Να λάμψει αυτοστιγμεί το μηδέν και να αφανιστεί πυρακτωμένο στις αντιφάσεις και στα ντραγκς του. Δημιουργήστε λοιπόν, δημιουργήστε για να έχω να καταστρέφω!

Νους τοξικός εν σώματι τοξικό

•17.07.2015 • Σχολιάστε

illegal-drugs-650x01Ναι, είναι πολιτική πρόταση, είναι πολιτική αθεΐα που ακυρώνει την ιερότητα του σώματος, καταργεί τον θεό, το καθ΄εικόνα και ομοίωση, καταργεί τον ναό που έχει χτιστεί πάνω στο σώμα. Καταργεί την παραγωγή μαζί με την εικόνα της ροζιασμένης γροθιάς του εργάτη.

Επικυρώνει απλά το αναντικατάστατο του ότι κάποιες/οι απλά δεν θέλουν να παράγουν, γιατί εκεί πάει το θέμα και εκεί είναι που κομμουνισμός και καπιταλισμός συνάδουν. Δεν δέχονται την μη παραγωγή, απλά ο καπιταλισμός είναι πιο αβαντγκαρντίλα γκαλερί και βάζει και το εμπόρευμα και ο κομμουνισμός δεν μπορεί να κατανοήσει την ανάγκη που ιλλεγκαλισμού, αλλά αυτού του ιλλεγκαλισμού που είναι βαθιά ηδονιστικός.

Άλλες σπάνε φαρμακεία και άλλες τράπεζες, αλλάζει απλά το αντικείμενο της απαλλοτριωσης.

Υπάρχει άμεση ανάγκη για την δημιουργία της Τοξικής Διεθνούς, όπου εμείς τα φαντασιακά υποκείμενα του πόθου και της αεργίας, θα μεταδομούμε την τοξικότητα μας σε ότι μας καβλώσει. Στην στείρα κριτική των ταξικών αδερφών μας (ΜΠΛΙΑΧΧΧ) απλά κάνουμε τράκα λεφτά και αυτό το τραβάμε με κάμερα για το αρχείο της Διεθνούς…

Για έναν καβλωτικό τερρορισμό!

Ξύπνημα

•17.07.2015 • Σχολιάστε

lust03Πριν από λίγο άνοιξα τα μάτια μου και άλλη μια τοξικοτητα διαγραφόταν μπροστά μου. Αργά ανασηκώνεται το στήθος μου, από κάτω η φαμπρικα βαριά και με άμμο από τις καταχρήσεις (κάποια μυθολογία που «πρέπει» να κρατηθεί). Η γκριζάδα της μέρας πέρα από περιγραφική απλοποιεί τα πράγματα αλλά και τα χαώνει συναισθηματικά.

Δεν λέω να σηκωθώ, δεν βρησκω λόγο ακόμα, οπότε κάνω καφέ νοητά, στρίβω τσιγάρο νοητά, πίνω μια γουλιά καφέ και τσιγάρου νοητά και μου περιγράφω ασήμαντες λεπτομέρειες σχετικά με τον διάκοσμο της μέρας που δεν με πολυνοιάζει να δω.

Οι κωλοφωνές απέξω με γειώνουν. Τοξικές μέρες πανε και έρχονται, καταστάσεις εναλλάσσονται ή έτσι νομίζουν. Κουζίνες παρασκευάζουν την φαή των προλεταρίων και όχι μόνο, οι ερωτήσεις έρχονται με το ταχυδρομείο και στοιβάζονται μαζί με τους απλήρωτους λογαριασμούς, τα τσιγάρα και τα λεφτά τελειώνουν γρήγορα, οι γεροπάνκηδες κάνουν ουρά έξω από τα μουσεία και τις γκαλερί για να δοκιμάσουν την τύχη τους σαν εκθέματα, εγώ όμως, μπορώ απλά να ζητήσω μια αγκαλιά;

Mία από της ιστορίες της οδού Ζάναξ

•17.07.2015 • Σχολιάστε

09_dsc_0686Τα μακρόσυρτα γέλια μας, σαν τρένα διασχίζουν το δωμάτιο, είναι οι πληρωμές θανάτων της επόμενης μέρας. Δεν έχεις λεφτά, έτσι πληρώνεις με ακάλυπτες επιταγές χρόνου, όπου δηλαδή περνάει το σκαμμένο σου μούτρο, αλλιώς κάνεις τράκα ή απλά ψοφάς και σε τρώνε τα σκουλήκια. Η βροχή ωστόσο παραμένει η πλέον αληθινή μουσική.

(στο σπίτι της οδού Ζάναξ)

Η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου

•17.07.2015 • Σχολιάστε

imagesΗ φιλοσοφική μου αφήγηση ξεκινά από τον θάνατο, άλλωστε η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου. Ακόμα και ο Καμύ που ήταν εντελώς αντίθετος με την αυτοκτονία, στον «Μύθο Του Σίσυφου» έγραψε ότι «το μόνο φιλοσοφικό ερώτημα που υπάρχει, είναι η αυτοκτονία».

Ο θάνατος επίσης είναι το ψυχοβίωμα μου, και φυσικά σε αυτήν την περίπτωση δεν αναφέρομαι στον βιολογικό. Μικροί θάνατοι, καθημερινοί, είναι που οδηγούν στον βιολογικό και αυτούς τους θανάτους εννοώ.

Τότε είναι που καταφεύγω στην ζεστή και απελευθερωτική αγκαλιά του Μηδενός, προσπαθώντας να αποδομήσω την ανθρώπινη εμπειρία και να δημιουργήσω μια απόλυτη κατάφαση για το τέλος, μια διαφυγή. Τελετουργική κάθαρση από την εμβόλιμη σαπίλα του υπάρχοντος. Η ψυχεδέλεια τσακίστηκε, δεν μένει κάτι άλλο πλέον από το τίποτα! Αδιάφορη μου είναι η καταστροφή που έχει μετα-καταστροφικούς στόχους, αντίστοιχους με τους ρώσους νιχιλιστές. Δεν πρόκειται να υπάρξει τέτοιος κόσμος ακόμα και μετά από ολοκληρωτική καταστροφή του παρόντος. Η ανθρώπινη διαλεκτική έχει το στίγμα του Κάιν. Καμία ελπίδα, το κουφάρι του παλιού δεν μπορεί να γεννήσει τα βλαστάρια του καινούργιου.

Ποθώ τον ακριβό δρόμο του αφανισμού. Να αρνηθώ να συναινέσω εντελώς σε μια πραγματικότητα που δεν την κατανοώ και ούτε θέλω να είμαι μέρος της, μια πραγματικότητα που με ξεσκίζει, μια πραγματικότητα μη-φαντασιακή, μικρόπνοη, δολοφόνο κάθε παιδικότητας και αυθορμητισμού. Προσπαθώ να προετοιμάσω την εαυτή μου και ταυτόχρονα να ερωτευτώ με τελειωτικό πάθος τα συντρόφια του τώρα. Κάπου ανάμεσα, ψυχεδέλεια και κόσμοι που στήνω όσο/όποτε μπορώ και που τους διαλύω λίγο μετά ή αυτοδιαλύονται.

Για επίλογο λοιπόν, και πριν συρθώ ικετεύοντας την «ζωή» για έλεος, επιζητώ την εκρηκτική διαδικασία της κατάργησης του πραγματιστικού παντός για να μπορέσει να αναπνεύσει (για κλάσματα δευτερολέπτου έστω) το ένα, το μοναδικό αγνό μου κομμάτι, αυτή η κατακαμένη ατομικότητα που επιζητά είτε την επιστροφή στην μήτρα και το reset -πράγμα αδύνατο-, είτε την απολυτότητα μιας επιλογής που θα με φέρει αντιμέτωπη με το μεγαλύτερο σύνορο της ανθρώπινης εμπειρίας! Θέλω να κοιτάξω κατάματα το πιο καθαρό κομμάτι της όποιας (έστω σκαιάς και άρρωστης) διανόησης μου και μαζί του να τρέξω εκεί που ο τρόμος δεν θα έχει καμία εξουσία. Δεν είμαι του κόσμου τούτου και τον περιφρονώ με όλη μου την ύπαρξη φτύνοντας του με αηδία το πιο τοξικό μου σάλιο!

(Παλιό κείμενο, κάποιων μηνών, απλά για την καταγραφή)

Το μίσος

•17.07.2015 • Σχολιάστε

100288-224456Το μισος ειναι κατι πολυ παραπανω απο αυτο που οι παπαδες θα ηθελαν να πιστεψουμε. Το μισος απαιτει σεβασμο προς τα υποκειμενα του, δημιουργειται μια διαλεκτικη εκει που εξισωνει το υποκειμενο του μισους με εκεινον/η που μισει. Η περιφρονηση απο την αλλη ειναι το πιο εξευτελιστηκο συναισθημα για τα υποκειμενα του, καθως τα καταβαραθρωνει στον πιο σκαιο υπονομο ανυπαρξιας! Το μισος ειναι ανεστραμενος ερωτας και ακομα και η καταστροφη που δημιουργει ειναι πραξη σεβασμου, ειναι ανυψωση. Η περιφρονηση αφαιρει καθε ανθρωπινη ιδιωτητα απο τα υποκειμενα της, καθιστωντας τα ανυπαρκτα. Δεν μισω την ανθρωποτητα. Την περιφρονω με την πιο τοξικη μου περιφρονηση, την εξαφανιζω απο τα νοητικα μου υψηπεδα, την καταρακωνω στο επιπεδο της μη υπαρξης. Την εξαϋλωνω με την αποστροφη μου ενω στο μυαλο μου ακουω τον αγαπημενο Φρειδερικο να μου λεει: αδερφε μου, προσεχε. Οι εχθροι σου να ειναι αξιομισητοι/τες και οχι αξιοπεριφρονητοι/τες. Τετοιο ειναι το μηδεν μου!

Aρκεί οι πιτσιρικάδες/ουδες να ψωνίζουν

•17.07.2015 • Σχολιάστε

I-Hate-LoveΠαρακαλείται το punk (και όχι μόνο) φιλοθεάμον κοινό να συνειφέρει άμεσα ιατρικό υλικό. Κάθε βοήθεια δεκτή. Τα σάπια ζόμπι των ex-diy punk (και όχι μόνο) reunions το έχουν άμεση ανάγκη. Οι υπόλοιποι/ες ας φτύσουμε τις πιο τοξικές μας χλέπες στους τάφους των ειδώλων των παιδικών μας χρόνων… Ας γίνουμε ο εφιάλτης ενάντια στην πιο μιασματική ex-diy punk (και όχι μόνο) εκκλησία που έχει στηθεί. Όλο της το παπαδαριό μισοφαγωμένο από τα σκουλήκια, θυμήθηκε -όλο μαζί και ταυτόχρονα- την έννοια του reunion. Γαμωσυνταξούλα και έτσι η φάση, αρκεί οι πιτσιρικάδες/ουδες να ψωνίζουν.

“Η Τεχνη ως Ατομικισμος”, συλλογή αποσπασματων απο το “Η ψυχη του ανθρωπου στο σοσιαλισμο” του Oscar Wilde

•17.07.2015 • Σχολιάστε

oscar_3[Συλλογή αποσπασμάτων σχετικά με την τέχνη ως ατομικισμό και την αλληλεπίδραση της με το κοινό, από το βιβλίο “Η ψύχη του ανθρώπου στο σοσιαλισμό”, του Oscar Wilde]

I. Ένα έργο τέχνης είναι το μοναδικό αποτέλεσμα μιας απόλυτα μοναδικής ιδιοσυγκρασίας. Η ωραιότητα του απορρέει απ’ το γεγονός ότι ο καλλιτέχνης είναι αυτός που είναι. Δεν έχει καμιά σχέση με το γεγονός ότι οι άλλοι άνθρωποι θέλουν αυτό που θέλουν. Πράγματι, από τη στιγμή που ο καλλιτέχνης αρχίζει να λαμβάνει υπόψη του τι θέλουν οι άλλοι και προσπαθεί να ικανοποιήσει την απαίτησή τους, παύει να είναι καλλιτέχνης και γίνεται ένας βαρετός ή διασκεδαστικός χειροτέχνης – ένας έντιμος ή ανέντιμος- έμπορος. Δε μπορεί να έχει την αξίωση να θεωρείται καλλιτέχνης.

II. Η Τέχνη είναι η πιο έντονη μορφή Ατομικισμού που γνώρισε ο κόσμος. Δελεάζομαι να πω ότι είναι η μοναδική αληθινή μορφή ατομικισμού που γνώρισε ο κόσμος. Το έγκλημα που, σε ορισμένες συνθήκες ενδέχεται να φανεί ότι έχει δημιουργήσει τον ατομικισμό, πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τους άλλους ανθρώπους και να παρεμβαίνει στη ζωή τους. Ανήκει στο πεδίο της δράσης. Αλλά μόνος του, χωρίς καμιά αναφορά στους γύρω του, χωρίς καμιά εξωτερική παρέμβαση, ο καλλιτέχνης μπορεί να δημιουργήσει ένα ωραίο πράγμα και αν δεν το κάνει αποκλειστικά και μόνο για τη δική του ευχαρίστηση, τότε δεν είναι καλλιτέχνης.

III. Επιπλέον, θα πρέπει να τονίσουμε πως το γεγονός ακριβώς ότι η Τέχνη είναι η πιο έντονη μορφή ατομικισμού ωθεί το κοινό να προσπαθεί ν’ ασκήσει πάνω της μιαν εξουσία, που είναι τόσο ανήθικη όσο και γελοία, τόσο αχρεία όσο κι εντελώς ευτελής. Δεν είναι, ωστόσο απόλυτα υπεύθυνο για κάτι τέτοιο αυτό καθαυτό το κοινό. Οι άνθρωποι, που αποτελούν αυτό το κοινό, σ’ όλες τις εποχές, μεγαλώνουν και γαλουχούνται με τον πιο άσχημο τρόπο. Ζητάνε πάντοτε απ’ την Τέχνη να είναι λαϊκή να ικανοποιεί τη δική τους αντίληψη για το γούστο, να κολακεύει την παράλογη ματαιοδοξία τους, να του επαναλαμβάνει χιλιοειπωμένα πράγματα, να τους δείχνει ό,τι θα έπρεπε να έχουν κουραστεί πια να βλέπουν, να τους διασκεδάζει όταν νιώθουν να βαραίνει το στομάχι τους απ’ το πολύ φαγητό και να αποσπάει τη σκέψη τους όταν πλήττουν πια από την ίδια τη βλακεία τους. Ωστόσο, η Τέχνη δε θα πρέπει ποτέ να προσπαθεί να γίνει λαϊκή Το κοινό θα πρέπει να προσπαθήσει να γίνει καλλιτεχνικό.

IV. Το κοινό απεχθάνεται τις καινοτομίες γιατί τις φοβάται. Εκφράζουν στα μάτια τους, μια συγκεκριμένη μορφή Ατομικισμού, μια φλογερή διακήρυξη απ’ τη μεριά του καλλιτέχνη ότι επιλέγει το θέμα του και το χειρίζεται όπως θέλει. Το κοινό έχει σαφώς δίκιο για τούτη τη στάση του. Η Τέχνη είναι Ατομικισμός και ο Ατομικισμός είναι μια φοβερά ενοχλητική και αποδιοργανωτική δύναμη. Κι αυτή ακριβώς είναι η ανυπολόγιστη αξία του. Γιατί αυτό που επιδιώκει να ανατρέψει είναι η μονοτονία των προτύπων, η υποδούλωση στα έθιμα, η τυραννία της συνήθειας και ο υποβιβασμός του ανθρώπου στο επίπεδο της μηχανής.

V. (Εδώ ο Ουάιλντ αναφέρεται στον τρόπο και τις λέξεις με τις οποίες χαρακτηρίζουν τα καινοτόμα και αυθεντικά έργα το κοινό και οι εφημερίδες). Δε χρειάζεται να πω ότι σε καμιά περίπτωση, δεν παραπονιέμαι γιατί το κοινό και οι λαϊκές εφημερίδες χρησιμοποιούν λαθεμένα αυτές τις λέξεις. Δεν καταλαβαίνω, εφόσον δεν αντιλαμβάνονται τι είναι Τέχνη, πως θα μπορούσαν να τις χρησιμοποιήσουν σωστά. Απλά διαπιστώνω την από μέρους τους κακή χρήση κι όσο για την αιτία αυτής της κακής χρήσης το νόημα που κρύβεται πίσω από όλα αυτά, η εξήγηση είναι πολύ απλή. Απορρέει από μια βάρβαρη αντίληψη για την εξουσία. Απορρέει από τη φυσική ανικανότητα μιας κοινωνίας, που έχει διαβρωθεί απ’ την εξουσία, να κατανοήσει ή να εκτιμήσει τον Ατομικισμό. Με λίγα λόγια απορρέει από εκείνο το ακαλλιέργητο τερατούργημα που ονομάζεται Κοινή Γνώμη, η οποία, όσο κακή και καλοπροαίρετη είναι όταν προσπαθεί να ελέγξει την πράξη, άλλο τόσο αισχρή και κακοπροαίρετη είναι όταν προσπαθεί να ελέγξει τη Σκέψη ή την Τέχνη.

Πηγή των αποσπασμάτων: Η ψυχή του ανθρώπου στο σοσιαλισμό, Oscar Wilde, Εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος (1981)

(Αρχική δημοσίευση στο μπλογκ Parabellum)

Λαχταρώ

•17.07.2015 • Σχολιάστε

I-Hate-LoveΛαχταρω την εποχη που με εναν κολλητο καναμε ξενυχτια στην Αθηνα, εκει γυρω στο 1991. Και που δεν πηγαιναμε, τι τυπακια συναντουσαμε. Τοτε δεν ειχες θεμα,η Αθηνα ηταν γαματο playground. Ανακαλυπταμε την πολη ενω κοιμοταν, και καθε βραδυ νεες βολτες. Ολα αρχιζαν με ενα τηλεφωνημα του Νικου: «are you?». Η μονολεκτικη μου απαντηση ηταν «yeah»! Βρησκομασταν Ζαπειο που εκανε τερμα το λεωφορειο μου. Τον θυμαμαι στο ημιφως να σκαει και τον καταλαβαινα απο το σουλουπι. Το που θα πηγαιναμε ηταν τυχαιοτητα. Αθηνα κεντρο, Βικτωρια, λιγο πιο εξω, μεχρι και Μαρουσι και ανατολικο αεροδρομειο εφτασε η χαρη μας.

Ενα βραδυ στο Μαρουσι, λιαρδα απο tavor, αραζαμε σε μια αδεια πλατεια. Να σου και τα χωνει το tavor, και εγω να βλεπω την πλατεια τιγκα κοσμο και ο Νικος να βλεπει ενα αστερι σαν χταποδι. Η τα tavor ειχαν δαιμονιστει η εμεις ημασταν πολυ νεουδια στα χημικουλια. Καποια στιγμη πεινα λεμε, και που λεφτα. Στον δρομο βρισκουμε εναν φουρνο. Οχι ανοιχτο, αλλα ψηνανε και ειχε ξεκλειδωτη πορτα. Οπου και σκαει η ιδεα. Να κλεψουμε να φαμε. Που λες μπαινουμε και κοιταμε τι να βουτηξουμε. Περα οτι επαιξε συνελευση τυπου Γκινη τι θα φαμε, αρπαζουμε ενα τσουρεκι. Ελα ομως που μας φανηκε μικρο, παλι συνελευση και συμφωνια να παρουμε ενα πιο μεγαλο παραδιπλα. Το αρπαμε και την κανουμε τρεχοντας, με μενα να εχω λιωσει στο γελιο, και τρεχοντας να σηκωνω το παντελονι που μου επεφτε. Αλλα… λιγο μετα τρωγαμε. Φουλ φαγητο λεμε σε φαση που πεταξαμε το μισο. Ημασταν τυχεροι, φαγαμε. Στην Αγ. Παρασκευη ομως, σε αλλο ξενυχτι, οχι. Λυσσα στην πεινα, και να βλεπουμε ενα σαντουιτσαδικο στην πλατεια Αγ. Ιωαννου. Καναμε να φυγουμε απογοητευμενοι αλλα λιγο παρακατω, στον δρομο, βλεπουμε μια πιτσα ατομικη να παλατζαρει, χωρις χαρτι, στο πεζοδρομειο. Δεν το πολυσκεφτηκαμε, την φαγαμε μονομιας. Ξημερωνει, ωρα να την κανω σιγα σιγα. Πεινασα ε…