Η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου

imagesΗ φιλοσοφική μου αφήγηση ξεκινά από τον θάνατο, άλλωστε η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου. Ακόμα και ο Καμύ που ήταν εντελώς αντίθετος με την αυτοκτονία, στον «Μύθο Του Σίσυφου» έγραψε ότι «το μόνο φιλοσοφικό ερώτημα που υπάρχει, είναι η αυτοκτονία».

Ο θάνατος επίσης είναι το ψυχοβίωμα μου, και φυσικά σε αυτήν την περίπτωση δεν αναφέρομαι στον βιολογικό. Μικροί θάνατοι, καθημερινοί, είναι που οδηγούν στον βιολογικό και αυτούς τους θανάτους εννοώ.

Τότε είναι που καταφεύγω στην ζεστή και απελευθερωτική αγκαλιά του Μηδενός, προσπαθώντας να αποδομήσω την ανθρώπινη εμπειρία και να δημιουργήσω μια απόλυτη κατάφαση για το τέλος, μια διαφυγή. Τελετουργική κάθαρση από την εμβόλιμη σαπίλα του υπάρχοντος. Η ψυχεδέλεια τσακίστηκε, δεν μένει κάτι άλλο πλέον από το τίποτα! Αδιάφορη μου είναι η καταστροφή που έχει μετα-καταστροφικούς στόχους, αντίστοιχους με τους ρώσους νιχιλιστές. Δεν πρόκειται να υπάρξει τέτοιος κόσμος ακόμα και μετά από ολοκληρωτική καταστροφή του παρόντος. Η ανθρώπινη διαλεκτική έχει το στίγμα του Κάιν. Καμία ελπίδα, το κουφάρι του παλιού δεν μπορεί να γεννήσει τα βλαστάρια του καινούργιου.

Ποθώ τον ακριβό δρόμο του αφανισμού. Να αρνηθώ να συναινέσω εντελώς σε μια πραγματικότητα που δεν την κατανοώ και ούτε θέλω να είμαι μέρος της, μια πραγματικότητα που με ξεσκίζει, μια πραγματικότητα μη-φαντασιακή, μικρόπνοη, δολοφόνο κάθε παιδικότητας και αυθορμητισμού. Προσπαθώ να προετοιμάσω την εαυτή μου και ταυτόχρονα να ερωτευτώ με τελειωτικό πάθος τα συντρόφια του τώρα. Κάπου ανάμεσα, ψυχεδέλεια και κόσμοι που στήνω όσο/όποτε μπορώ και που τους διαλύω λίγο μετά ή αυτοδιαλύονται.

Για επίλογο λοιπόν, και πριν συρθώ ικετεύοντας την «ζωή» για έλεος, επιζητώ την εκρηκτική διαδικασία της κατάργησης του πραγματιστικού παντός για να μπορέσει να αναπνεύσει (για κλάσματα δευτερολέπτου έστω) το ένα, το μοναδικό αγνό μου κομμάτι, αυτή η κατακαμένη ατομικότητα που επιζητά είτε την επιστροφή στην μήτρα και το reset -πράγμα αδύνατο-, είτε την απολυτότητα μιας επιλογής που θα με φέρει αντιμέτωπη με το μεγαλύτερο σύνορο της ανθρώπινης εμπειρίας! Θέλω να κοιτάξω κατάματα το πιο καθαρό κομμάτι της όποιας (έστω σκαιάς και άρρωστης) διανόησης μου και μαζί του να τρέξω εκεί που ο τρόμος δεν θα έχει καμία εξουσία. Δεν είμαι του κόσμου τούτου και τον περιφρονώ με όλη μου την ύπαρξη φτύνοντας του με αηδία το πιο τοξικό μου σάλιο!

(Παλιό κείμενο, κάποιων μηνών, απλά για την καταγραφή)

Advertisements

~ από Karl Axegrinder στο 17.07.2015.

Πες...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: