Aρκεί οι πιτσιρικάδες/ουδες να ψωνίζουν

•17.07.2015 • Σχολιάστε

I-Hate-LoveΠαρακαλείται το punk (και όχι μόνο) φιλοθεάμον κοινό να συνειφέρει άμεσα ιατρικό υλικό. Κάθε βοήθεια δεκτή. Τα σάπια ζόμπι των ex-diy punk (και όχι μόνο) reunions το έχουν άμεση ανάγκη. Οι υπόλοιποι/ες ας φτύσουμε τις πιο τοξικές μας χλέπες στους τάφους των ειδώλων των παιδικών μας χρόνων… Ας γίνουμε ο εφιάλτης ενάντια στην πιο μιασματική ex-diy punk (και όχι μόνο) εκκλησία που έχει στηθεί. Όλο της το παπαδαριό μισοφαγωμένο από τα σκουλήκια, θυμήθηκε -όλο μαζί και ταυτόχρονα- την έννοια του reunion. Γαμωσυνταξούλα και έτσι η φάση, αρκεί οι πιτσιρικάδες/ουδες να ψωνίζουν.

Advertisements

“Η Τεχνη ως Ατομικισμος”, συλλογή αποσπασματων απο το “Η ψυχη του ανθρωπου στο σοσιαλισμο” του Oscar Wilde

•17.07.2015 • Σχολιάστε

oscar_3[Συλλογή αποσπασμάτων σχετικά με την τέχνη ως ατομικισμό και την αλληλεπίδραση της με το κοινό, από το βιβλίο “Η ψύχη του ανθρώπου στο σοσιαλισμό”, του Oscar Wilde]

I. Ένα έργο τέχνης είναι το μοναδικό αποτέλεσμα μιας απόλυτα μοναδικής ιδιοσυγκρασίας. Η ωραιότητα του απορρέει απ’ το γεγονός ότι ο καλλιτέχνης είναι αυτός που είναι. Δεν έχει καμιά σχέση με το γεγονός ότι οι άλλοι άνθρωποι θέλουν αυτό που θέλουν. Πράγματι, από τη στιγμή που ο καλλιτέχνης αρχίζει να λαμβάνει υπόψη του τι θέλουν οι άλλοι και προσπαθεί να ικανοποιήσει την απαίτησή τους, παύει να είναι καλλιτέχνης και γίνεται ένας βαρετός ή διασκεδαστικός χειροτέχνης – ένας έντιμος ή ανέντιμος- έμπορος. Δε μπορεί να έχει την αξίωση να θεωρείται καλλιτέχνης.

II. Η Τέχνη είναι η πιο έντονη μορφή Ατομικισμού που γνώρισε ο κόσμος. Δελεάζομαι να πω ότι είναι η μοναδική αληθινή μορφή ατομικισμού που γνώρισε ο κόσμος. Το έγκλημα που, σε ορισμένες συνθήκες ενδέχεται να φανεί ότι έχει δημιουργήσει τον ατομικισμό, πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τους άλλους ανθρώπους και να παρεμβαίνει στη ζωή τους. Ανήκει στο πεδίο της δράσης. Αλλά μόνος του, χωρίς καμιά αναφορά στους γύρω του, χωρίς καμιά εξωτερική παρέμβαση, ο καλλιτέχνης μπορεί να δημιουργήσει ένα ωραίο πράγμα και αν δεν το κάνει αποκλειστικά και μόνο για τη δική του ευχαρίστηση, τότε δεν είναι καλλιτέχνης.

III. Επιπλέον, θα πρέπει να τονίσουμε πως το γεγονός ακριβώς ότι η Τέχνη είναι η πιο έντονη μορφή ατομικισμού ωθεί το κοινό να προσπαθεί ν’ ασκήσει πάνω της μιαν εξουσία, που είναι τόσο ανήθικη όσο και γελοία, τόσο αχρεία όσο κι εντελώς ευτελής. Δεν είναι, ωστόσο απόλυτα υπεύθυνο για κάτι τέτοιο αυτό καθαυτό το κοινό. Οι άνθρωποι, που αποτελούν αυτό το κοινό, σ’ όλες τις εποχές, μεγαλώνουν και γαλουχούνται με τον πιο άσχημο τρόπο. Ζητάνε πάντοτε απ’ την Τέχνη να είναι λαϊκή να ικανοποιεί τη δική τους αντίληψη για το γούστο, να κολακεύει την παράλογη ματαιοδοξία τους, να του επαναλαμβάνει χιλιοειπωμένα πράγματα, να τους δείχνει ό,τι θα έπρεπε να έχουν κουραστεί πια να βλέπουν, να τους διασκεδάζει όταν νιώθουν να βαραίνει το στομάχι τους απ’ το πολύ φαγητό και να αποσπάει τη σκέψη τους όταν πλήττουν πια από την ίδια τη βλακεία τους. Ωστόσο, η Τέχνη δε θα πρέπει ποτέ να προσπαθεί να γίνει λαϊκή Το κοινό θα πρέπει να προσπαθήσει να γίνει καλλιτεχνικό.

IV. Το κοινό απεχθάνεται τις καινοτομίες γιατί τις φοβάται. Εκφράζουν στα μάτια τους, μια συγκεκριμένη μορφή Ατομικισμού, μια φλογερή διακήρυξη απ’ τη μεριά του καλλιτέχνη ότι επιλέγει το θέμα του και το χειρίζεται όπως θέλει. Το κοινό έχει σαφώς δίκιο για τούτη τη στάση του. Η Τέχνη είναι Ατομικισμός και ο Ατομικισμός είναι μια φοβερά ενοχλητική και αποδιοργανωτική δύναμη. Κι αυτή ακριβώς είναι η ανυπολόγιστη αξία του. Γιατί αυτό που επιδιώκει να ανατρέψει είναι η μονοτονία των προτύπων, η υποδούλωση στα έθιμα, η τυραννία της συνήθειας και ο υποβιβασμός του ανθρώπου στο επίπεδο της μηχανής.

V. (Εδώ ο Ουάιλντ αναφέρεται στον τρόπο και τις λέξεις με τις οποίες χαρακτηρίζουν τα καινοτόμα και αυθεντικά έργα το κοινό και οι εφημερίδες). Δε χρειάζεται να πω ότι σε καμιά περίπτωση, δεν παραπονιέμαι γιατί το κοινό και οι λαϊκές εφημερίδες χρησιμοποιούν λαθεμένα αυτές τις λέξεις. Δεν καταλαβαίνω, εφόσον δεν αντιλαμβάνονται τι είναι Τέχνη, πως θα μπορούσαν να τις χρησιμοποιήσουν σωστά. Απλά διαπιστώνω την από μέρους τους κακή χρήση κι όσο για την αιτία αυτής της κακής χρήσης το νόημα που κρύβεται πίσω από όλα αυτά, η εξήγηση είναι πολύ απλή. Απορρέει από μια βάρβαρη αντίληψη για την εξουσία. Απορρέει από τη φυσική ανικανότητα μιας κοινωνίας, που έχει διαβρωθεί απ’ την εξουσία, να κατανοήσει ή να εκτιμήσει τον Ατομικισμό. Με λίγα λόγια απορρέει από εκείνο το ακαλλιέργητο τερατούργημα που ονομάζεται Κοινή Γνώμη, η οποία, όσο κακή και καλοπροαίρετη είναι όταν προσπαθεί να ελέγξει την πράξη, άλλο τόσο αισχρή και κακοπροαίρετη είναι όταν προσπαθεί να ελέγξει τη Σκέψη ή την Τέχνη.

Πηγή των αποσπασμάτων: Η ψυχή του ανθρώπου στο σοσιαλισμό, Oscar Wilde, Εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος (1981)

(Αρχική δημοσίευση στο μπλογκ Parabellum)

Λαχταρώ

•17.07.2015 • Σχολιάστε

I-Hate-LoveΛαχταρω την εποχη που με εναν κολλητο καναμε ξενυχτια στην Αθηνα, εκει γυρω στο 1991. Και που δεν πηγαιναμε, τι τυπακια συναντουσαμε. Τοτε δεν ειχες θεμα,η Αθηνα ηταν γαματο playground. Ανακαλυπταμε την πολη ενω κοιμοταν, και καθε βραδυ νεες βολτες. Ολα αρχιζαν με ενα τηλεφωνημα του Νικου: «are you?». Η μονολεκτικη μου απαντηση ηταν «yeah»! Βρησκομασταν Ζαπειο που εκανε τερμα το λεωφορειο μου. Τον θυμαμαι στο ημιφως να σκαει και τον καταλαβαινα απο το σουλουπι. Το που θα πηγαιναμε ηταν τυχαιοτητα. Αθηνα κεντρο, Βικτωρια, λιγο πιο εξω, μεχρι και Μαρουσι και ανατολικο αεροδρομειο εφτασε η χαρη μας.

Ενα βραδυ στο Μαρουσι, λιαρδα απο tavor, αραζαμε σε μια αδεια πλατεια. Να σου και τα χωνει το tavor, και εγω να βλεπω την πλατεια τιγκα κοσμο και ο Νικος να βλεπει ενα αστερι σαν χταποδι. Η τα tavor ειχαν δαιμονιστει η εμεις ημασταν πολυ νεουδια στα χημικουλια. Καποια στιγμη πεινα λεμε, και που λεφτα. Στον δρομο βρισκουμε εναν φουρνο. Οχι ανοιχτο, αλλα ψηνανε και ειχε ξεκλειδωτη πορτα. Οπου και σκαει η ιδεα. Να κλεψουμε να φαμε. Που λες μπαινουμε και κοιταμε τι να βουτηξουμε. Περα οτι επαιξε συνελευση τυπου Γκινη τι θα φαμε, αρπαζουμε ενα τσουρεκι. Ελα ομως που μας φανηκε μικρο, παλι συνελευση και συμφωνια να παρουμε ενα πιο μεγαλο παραδιπλα. Το αρπαμε και την κανουμε τρεχοντας, με μενα να εχω λιωσει στο γελιο, και τρεχοντας να σηκωνω το παντελονι που μου επεφτε. Αλλα… λιγο μετα τρωγαμε. Φουλ φαγητο λεμε σε φαση που πεταξαμε το μισο. Ημασταν τυχεροι, φαγαμε. Στην Αγ. Παρασκευη ομως, σε αλλο ξενυχτι, οχι. Λυσσα στην πεινα, και να βλεπουμε ενα σαντουιτσαδικο στην πλατεια Αγ. Ιωαννου. Καναμε να φυγουμε απογοητευμενοι αλλα λιγο παρακατω, στον δρομο, βλεπουμε μια πιτσα ατομικη να παλατζαρει, χωρις χαρτι, στο πεζοδρομειο. Δεν το πολυσκεφτηκαμε, την φαγαμε μονομιας. Ξημερωνει, ωρα να την κανω σιγα σιγα. Πεινασα ε…

Τι ωραίος τορπιλισμός!

•17.07.2015 • Σχολιάστε

ζζζζΈγινε αδύνατον να κυβερνηθεί αυτή η κατεστραμμένη γη, όπου οι καινούργιες οδύνες μεταμφιέζονται, παίρνοντας τα ονόματα παλαιότερων ηδονών κι όπου οι άνθρωποι φοβούνται τόσο πολύ. Κάνουν κύκλους μέσα στη νύχτα και η φωτιά τους καταβροχθίζει. Ξυπνάνε αλαφιασμένοι και ψάχνουν, ψηλαφώντας, τη ζωή. Κυκλοφορεί η φήμη ότι αυτοί που την απαλλοτρίωναν, τελικά την έχασαν. Ιδού λοιπόν ένας πολιτισμός που καίγεται, ανατρέπεται και καταποντίζεται αυτούσιος. Τι ωραίος τορπιλισμός!

Guy Debord

Δύο αποσπάσματα από Α. Σοπενχάουερ

•17.07.2015 • Σχολιάστε

εεεεε

Άρθουρ Σοπενχάουερ: Η φιλοσοφία της βούλησης

Ένα σημείο εστίασης της φιλοσοφίας του Σοπενχάουερ ήταν η διερεύνηση του πάνω στο ατομικό κίνητρο. Πριν από τον Σοπενχάουερ, ο Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ είχε εισαγάγει την έννοια του Zeitgeist, την ιδέα ότι η κοινωνία διέπετο από μια συλλογική συνείδηση η οποία κατέτεινε προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, δίνοντας την κατευθυντήριο γραμμή στα μέλη της. Ο Σοπενχάουερ, γνώστης της φιλοσοφίας του Εμμάνουελ Καντ και του Χέγκελ, άσκησε κριτική στη λογική βελτιοδοξία και την πίστη ότι η ατομική ηθική καθορίζονταν από την κοινωνία και από τον Λόγο. Ο Σοπενχάουερ πίστευε ότι οι άνθρωποι υποκινούνταν από τις ίδιες τους τις βασικές επιθυμίες, ή από τη Wille zum Leben (βούληση του ζην), η οποία κατεύθυνε όλη την ανθρωπότητα. Για τον Σοπενχάουερ, η ανθρώπινη επιθυμία ήταν μάταιη, άλογη, ακαθοδήγητη, και, κατ’ επέκταση, αυτό ίσχυε για όλο το σύνολο της ανθρώπινης δράσης. Η Βούληση για τον Σοπενάουερ είναι μια μεταφυσική οντότητα που ελέγχει όχι μόνο τις πράξεις του ατόμου, αλλά εν τέλει και όλα τα παρατηρήσιμα φαινόμενα. Βούληση, για τον Σοπενάουερ, είναι ό,τι ο Καντ ονόμαζε «πράγμα καθαυτό».

Άρθουρ Σοπενχάουερ: Τέχνη και αισθητική

Για τον Σοπενάουερ, η ανθρώπινη επιθυμία, η «βούληση» και η θέληση προκαλούν πόνο και ανέχεια. Ένας προσωρινός τρόπος να απαλλαχθεί κανείς από τον πόνο είναι μέσω της αισθητικής περισυλλογής. Αυτός είναι ο αμέσως καλύτερος τρόπος καταστολής της βούλησης, πέρα από την πλήρη εξάλειψη του θέλειν. Η ολική απορρόφηση στον κόσμο νοούμενο ως Παράσταση, μέσω της αναπαραγωγής της πραγματικότητας από το έργο τέχνης, σώζει τον άνθρωπο από τον κόσμο ως Βούληση, που είναι ο καθαυτό κόσμος. Η μουσική κατέχει μείζονα θέση στην αισθητική θεώρηση του Σοπενάουερ καθώς, λόγω της αφαιρετικότητας της, δεν βασίζεται σ’ ένα φαινομενολογικό παραστατικό μέσον. Η μουσική αισθητικά αναπαριστά την Βούληση καθεαυτήν, αδιαμεσολάβητη, και όχι όπως αυτή παρουσιάζεται υπό του ατομικιστικού πρίσματος. Σύμφωνα με τον Daniel Albright «ο Σοπενάουερ πίστευε ότι η μουσική ήταν η μόνη τέχνη η οποία δεν αντέγραφε απλά ιδέες, αλλά ήταν η ίδια η ενσάρκωση της Βούλησης».

Όταν, στο τέλος της ζωής τους

•17.07.2015 • Σχολιάστε

εεεεεΌταν, στο τέλος της ζωής τους, οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτάζουν προς τα πίσω, ανακαλύπτουν ότι έζησαν όλη τους τη ζωή εν αναμονή. Με έκπληξη θα συνειδητοποιήσουν ότι αυτό που άφησαν να τους διαφύγει χωρίς να το εκτιμήσουν και να το απολαύσουν, δεν ήταν άλλο από τη ζωή τους. Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος, ξεγελασμένος από την ελπίδα, χορεύει προς την αγκαλιά του θανάτου.

Αν μπορούσαμε να δούμε το μέλλον, υπάρχουν φορές που τα παιδιά θα έμοιαζαν με αθώους φυλακισμένους, καταδικασμένους όχι σε θάνατο, αλλά στη ζωή, και προς το παρόν εντελώς ανίδεους για το τι σημαίνει η ποινή τους.

Α. Σοπενχάουερ

Η μοναξιά και το μηδέν

•17.07.2015 • Σχολιάστε

Η μοναξια και το μηδεν, εφιαλτης να γινουν στις συφιλιδικες μικροαστικες κατασκευες των κοινωνιστων. Χωρις κανενα προταγμα, χωρις σχεδιο η στρατηγικη, χωρις κανενα ονειρο αυριανης καλυτερης κοινωνιας, χωρις παρον η μελλον, χωρις κατι αλλο παρα την μουσικη του τσεκουριου, να σκιζει στα δυο τον σαπιο αερα της πραγματικοτητας.